____________________________________۲۳من صبر را از پاییز آموختمو انتظار شیرین را همرفتگری دیدم چشم به افتادن برگ داشتتا بروبد برای تکه نانیبرگی که منتظر سقوط بودتا دستور اشتیاق رسدچه زیبا صبری بودو چه زیبا منظره اییمن از صدای خش خش برگ هاپنجره دیدم،به سوی عالم محضو ندای آمد که مرگ تنها توهم ترس است و بس!و خیال است ،ترسمن از پاییز شوق را آموختممرگ را چه زیبا تصویر می کشدو زنده شدن را زیباترگذر عمر خویش به پاییز دیدم در فراسوی تبدیلخودم را در برگ دیدمچقدر آشنا بوددانش خود آموز نداشتم و برگ درس می داد و من...لطف آموختن را در پاییز درک کردمدر تکرار آن فهمیدم خودم راو محبت و نگاه را،در تکرارچقدر به فکر من است،پاییز،برگ،نوای خش خش اشبا صبربا سقوط برگو سقوط زیبایشو خش خش صدایش زیر پای روشنی که فقط خرد شدن را می فهمدو من درس زندگی را در برگ دیدمو خودم راو صبر راو چه زیباست افتادن برای عشقو در مسیر پاییز بودنو چه زیباست صبر را دیدندر هیاهوی شتابمن دست یار را در زیر برگ،هنگام سقوط دیدمچه آهسته سقوطی بود با دست هایی که تا زمین همراهش بودبرای رسیدن به بی درسی ،به لامکان به ناکجا آبادجایی که تنها عشق جاریست و عشق_________________________________________۲۲من بی گناهم!گاهی کارهای من عجیب است،تعجیب نکنیدپای عشق بنویسید، اگر ممکن استاگر مجالی است،مجالم دهید،من همانمو لختی به خویش بیندیشیدکه صواب استهر چند که عشق نجیب است او متهم استو من بیگناهممن پاک بودم و دل پاک،من عاقلم و زاهدآن عشق جانی بود که مرا اینچنین ساختو عاقل حکم داد نیزو خواب ها،اجرایش کردندفاصله ها را بنگراز چاه تا عرش،به وسعت زمانو جهان را فاتح کیست؟در چنبره عقل است و قانون و ماتریکس چون گلوله برف غالبروزگار قریبیستچارجوب و در چ

______________________________________244ما نه از بلبل خوشیم و نه از گلنه یاد دوست شوق آرد و نه مُلساغر و ساقی و زلف یار،عبثاست،جمله ابراز وجودست و رُل______________________________________243من خمارم و چشم به دست او دوختمهمچو پروانه ام ز نور شمع او سوختمچشم به هر ساقی ندوزم هرگزمن باقی ام و می به سلامت او ریختم____________________________________242مرکز،چون توئی باشد از برونبرآیندش جنگ بینی و فسونتهی کن درونت را غیر اوصلح بینی و صلح بینی،اندرون___________________________________241چنین مستم که آن ساقیبه حیرت ماند و آن باقیعاقل و باهوش و باخودعمر به یغما بردند الباقی_____________________________________240باقی،مات مبهوت درمانده بوداز رنگ جام و می وامانده بودساغی و سیمین ساق و مییاغی آمد و قدح،جامانده بود____________________________________239میل گنه ز توست و من بی چاره اممیل توبه ز توست و من چه کاره اممیل گنه ز توست و توبه ز تومیل همه ز تو،به تنبیه ات درمانده ام______________________________________238من چگونه ایراد گیرم از خلایقیوسف را دیدیم که بُوَد حقایقرهایی،غیر او خواست ز زندانکینه گرفت و نگه داشت مضایق_____________________________________237من آن جانم که در کالبد نگنجمسپهر گردونم،درین گنبد نگنجممعمایست،دریا در قطره بگنجدبسان عاشقم که در معبد نگنجم____________________________________236تو گمان بری که بسیارگویی هنر استزائده ذهن بیمار و همیشه ضرر استیا فضا بگشای که کام دنیا،همین استیا قرین عشق بنشین که دُر بشر است____________________________________235ابلیس را لعنت و فریب نصیب گشتحوا متهم به همراهی و ترغیب گشتطرح آفرینش چنین بود و چنین شدسنگینی اختیار بر آدم،تصویب گشت____